ditadresje.com
Dingen die ZE pas zeggen als je al zwanger bent
Het is mij de laatste tijd behoorlijk duidelijk geworden dat er 2 soorten vrouwen zijn; vrouwen die ooit zwanger zijn geweest en ongeschonden vrouwen.Tot een jaar geleden behoorde ik tot de 2e categorie, inmiddels (het moge duidelijk zijn) tot de 1e.
Deze eerste categorie vrouwen schijnt er een universele, geheime code op na te houden. Dingen die je nooit eerder hebt gehoord en lichamelijke sensaties die je niet voor mogelijk hield worden in vol daglicht gezet op het moment dat de zwangerschapstest nog ligt te drogen.
Ik kan er een heel mooi verhaal van maken, maar voorbeelden helpen waarschijnlijk beter:
- Je zweet de eerste dagen na een bevalling als een otter en ruikt als een uitje.
- Kind-lief ruikt de uitjes en ziet je als een grote melkfles.
- Een knip doet dan misschien niet pijn, lang leve de adrenaline, maar de herstelwerkzaamheden zijn een bevalling op zich.
- Het bevallen zelf is niet erg, maar de weeen die daaraan vooraf gaan...
- Na de bevalling moet je opnieuw "leren" plassen en enige tijd na de bevalling kun je er niet meer mee stoppen. Een niesbui is kort na de bevalling je grootste vijand.
- Je buik verandert na de bevalling in een lege verzameling, het duurt even voor je buikvel weer lekker strak zit. Dit is iets waar ik nooit over nagedacht had.
- ... en er zijn inderdaad mensen (met name vrouwen) die je achter een kinderwagen met vers kind zien lopen en je toch vragen of je bijna uitgerekend bent.
- Wij hebben er een huisgenoot bij gekregen, de hele familie heeft een kindje gekregen en de familierollen moesten opnieuw gedefinieerd worden. Ouders zijn veranderd in grootouders, broer en zussen in oom en tantes. Tjarko en ik zijn beiden niet meer de jongsten van de familie. Er groeit een nieuw takje aan de stamboom en dat verdient (en krijgt) alle aandacht.
Ik heb al deze dingen opgeschreven toen Tye vers van de pers was en weet nu waarom je er nooit iemand over hoort praten. Ik zou het een jaar geleden nooit geloofd hebben, maar echt, de zaken die ik hierboven beschrijf zijn stilletjes naar een uithoek van mijn brein verhuisd, ik ben ze simpelweg vergeten. Dit berichtje staat al maanden te wachten tot ik het een keer plaats. Eerder plaatsen was voor mij geen optie, ik wilde dat mensen uit mijn omgeving zich zorgen zouden gaan maken. Na ruim een jaar ben ik klaar om, met tevredenheid, terug te kijken. Een kind krijgen is fantastisch, mooier en stukken intenser dan wij ons voor konden stellen. Ondanks de vermoeidheid die bij tijd en wijlen opsteekt voelen we ons prima, we zijn blije en trotse ouders, maar Tjarko en ik willen gevraagd en ongevraagd een realistische kijk op het ouderschap geven...
Angelique
04 mrt 2009 19:35Heeeeee dit stukje komt me bekend voor ;-)
Alsof ik het al eerder gelezen heb en nu ook nog eens zelf midden in de hier boven genoemde situatie zit.
Moet vooral weer even aan de otter en de uitjes denken hahaha.
Groeten Angelique