ditadresje.com
Poep-gate en the quest naar het vissengat
Tye is bijna zindelijk. Bijna dus. Ik vermoed dat hij het al een tijdje kan, maar het eigenlijk gewoon nog niet wil. En dat vinden wij prima.
Zindelijkheid trainen (tijdens een verbouwing, verhuizing en de eerste maanden van het grote-broer-schap) leek ons niet echt zinvol gezien de kans op recidief.Vanmiddag kromp Tye zo nu en dan letterlijk ineen. Een pips snuitje, weinig praatjes. Buikkrampen. Geen koorts of andere ziekteverschijnselen. Oorzaak: het niet kunnen/ willen poepen.
Krampen en tranen icm een (tijdelijk) bekoelde peperkoekliefde. Niet handig.
Ook de magic 'de mol die wilde weten wie er op zijn kop had gepoept-kaart' bleek ontoereikend. En daar sta je dan met je pedagoocheldoos...Huilende Tye en ik. Samen op het logeerbed bij oma Maria.
Er moest een verhaal komen dat het volkomen logisch zou maken, liefst zelfs glorieus, dat er gepoept ging worden.Aldus geschiedde...
Een kleine jongen had een heel leuk poepje tussen zijn billen. Ze hadden samen de grootste lol.
Ze gingen naar de speeltuin, het zwembad en waren de hele dag samen. Het poepje had het reuze naar zijn zin.
Hij vond het alleen ontzettend jammer dat hij niet wist hoe zijn leuke vriendje er eigenlijk uit zag.
Daarom vroeg het poepje of hij uit de billen van het jongetje mocht.
De kleine jongen maakte zijn poepje graag blij en beloofde hem om in zijn luier te poepen.
Maar daar werd het poepje niet blij van. Want poepjes in een luier hebben pech, die verdwijnen in de kliko.
Het poepje wilde in de wc! Dan zou hij eerst kunnen zien hoe de kleine jongen eruit zag.
En daarna, met een heeeele lange glijbaan, vertrekken naar een groot zwembad.
Een zwembad waar zijn vriendjes ook zouden zijn....
Da's een ander zwembad dan mijn zwembad hè mama ...Jah, een poepjeszwembad. Oooh.Het verdriet van Tye was over, we konden weer naar de huiskamer.
De volgende kramp hebben we aangegrepen!
Als een semi-verloskundige, heb ik mijn ontzettend dappere zoon door de bevalling geloodst.
Het ei (de tennisbal) werd gelegd (en uitgezwaaid). Glorie!Dus. Maar dat terzijde.
Vanavond toen ik Tye naar bed bracht, evalueerden wij de dag en uiteraard ook poep-gate.
Tye vond dat hele poepen eigenlijk maar een beetje een achterhaald concept.
Dus ik uitleggen wat poep is en dat iedereen poept.
Hij was niet overtuigd, maar ik had hem bijna om.
Om het nog gekker te maken gooide ik visjes in de strijd. Echt, zelfs visjes poepen!
Vissen kunnen niet poepen mama, want vissen hebben helemaal geen billen.
Uuuuhm nee, maar wel een poepgat. (hellup!)Mijn zondagochtend staat dus in het teken van het vinden van een vis, met een poepgat.
Mooi man. Opvoeden.
(Ik zeg je, van de eerste googlepoging werd ik niet vrolijk. Geen plaatje dus bij dit verhaal.)
De eerste maanden van Gryts
Na de bevalling en de kraamweek was het al snel weer business as usual.
Gryts sliep al na 4 weken hele nachten door, dus de broodnodige rust keerde terug op de Teugenaarsstraat. Het grote genieten, zoals ik dat bij Tye had ervaren, kwam pas in de laatste weken van mijn verlof. Terugkijkend merk ik dat ik niet optimaal kon genieten van onze nieuwe aanwinst. Gryts was een droombaby, ze lachte continu, dus daar heeft het zeker niet aan gelegen. Waarschijnlijk zat het me, onbewust, dwars dat ik de maanden voor de bevalling zo veel wilde en door pijn in mijn lijf zo weinig kon doen. Ik worstelde ook met mijn loyaliteit naar Tye. Ik moest mezelf toestaan om net zoveel van haar te houden als van hem.
De laatste 2 weken van mijn verlof, kwam 'het grote houden van' dit nieuwe mensje toch in volle bloei. Grytsje vond het heerlijk om vastgehouden te worden, ze genoot zichtbaar van alle knuffelmomenten. En eindelijk werd het gevoel wederzijds.
Het was geweldig om te zien hoe Tye op zijn zusje reageerde. Die twee waren al snel 2 handen op een buik. Tye reageerde zich soms op ons af, hij leek soms boos op de situatie en was zoekende. Plotseling was die enorme buik weg, was hij grote broer en kon mama weer lopen, tillen en eindeloos knuffelen...hijwist niet goed hoe hij daarmee om moest gaan. Tye wilde soms ook weer baby zijn, gedragen worden en vooral klein zijn. Wij zijn daar in eerste instantie in meegegaan en zagen hem geleidelijk zijn zelfvertrouwen terug krijgen. Op de dag dat Gryts voor de eerste keer mocht gaan oefenen op het kinderdagverblijf, kondigde Tye haar bij deur al luidkeels aan 'dit is mijn zusje!!' Iedereen moest komen kijken.
We hebben hem sinds die dag nooit meer horen mopperen als we 's ochtends afscheid van hem namen. Inmiddels gaan Tye en Gryts, grote broer en babyzus 3x per week samen op pad en daar hoeven papa en mama niet meer altijd bij te zijn. Mooi!