ditadresje.com
Basta finito
Het einde kwam langzaam dichterbij, maar nu is het toch echt gebeurd. Na bijna 16 maanden is er een einde gekomen aan het borstvoedingsavontuur. Tye heeft, zoals wij hoopten, zelf besloten dat het welletjes was.
Ivm allergieën in de familie hadden we ons voorgenomen om het voeden minimaal een half jaar vol te houden. De lusten bleken groter dan de lasten en ook het tweede half jaar vloog voorbij. Tye die na een drukke dag op het kinderdagverblijf thuis eerst zijn troost zocht aan de borst. 's Avonds nog even 'tutten' en tot rust komen voor bedtijd. 's Ochtends samen maximaal uitslapen, niemand die het bed uit hoefde om een fles te maken. Papa en mama lagen nog voor pampus en Tye deed zelf zijn ding.
Het voedsel dat Tye overdag aangeboden kreeg smaakte naar meer en na zijn verjaardag ontdekte Tye allerlei andere lekkere drankjes. Tye vond steeds vaker zijn troost in een grote fles karnemelk en meldde zich zo nodig voor een dikke knuffel. Prima zo!
Terugkijkend ben ik/ zijn we trots en tevreden dat ik Tye zolang heb kunnen voeden. Het was leuk, intiem en ging (meestal) makkelijk. De grapjes en ritueeltjes tijdens het voeden zullen me nog lang bij blijven. Helemaal geweldig, knorren omdat het niet snel genoeg gaat, of kleine handjes die in je zij porren om er beter bij te kunnen...
Ach ja, een beetje sentiment is er wel, maar het is ook fijn dat mijn lijf weer helemaal míjn lijf is. Missie geslaagd! Borrel verdiend...
Kleine klauteraar
Onze wekker maakte vanmorgen een nieuw geluid. We waren er wel meteen wakker van. Tye had er blijkbaar genoeg van in zijn bed en besloot, zonder ons te roepen uit bed te komen. Enig obstakel was die belachelijk hoge rand van zijn babyledikantje.
Ik zie bijna voor me hoe het moet zijn gegaan. Met slaapzak en al zijn de benen over de rand gegooid en (aan de bult te zien) kwam zijn hoofd niet veel later over de rand. Gevolg: BOEM, WHEEEEH! èn een nieuw bed.
Tye is vanavond voor de eerste keer zelf in zijn juniorbed geklommen en slaapt nu als een roosje, op zijn kop, maar in bed. Alle stopcontacten zijn afgeplakt en de kasten afgesloten... Eens kijken waar we hem morgenvroeg aantreffen.
Dingen die ZE pas zeggen als je al zwanger bent
Het is mij de laatste tijd behoorlijk duidelijk geworden dat er 2 soorten vrouwen zijn; vrouwen die ooit zwanger zijn geweest en ongeschonden vrouwen.Tot een jaar geleden behoorde ik tot de 2e categorie, inmiddels (het moge duidelijk zijn) tot de 1e.
Deze eerste categorie vrouwen schijnt er een universele, geheime code op na te houden. Dingen die je nooit eerder hebt gehoord en lichamelijke sensaties die je niet voor mogelijk hield worden in vol daglicht gezet op het moment dat de zwangerschapstest nog ligt te drogen.
Ik kan er een heel mooi verhaal van maken, maar voorbeelden helpen waarschijnlijk beter:
- Je zweet de eerste dagen na een bevalling als een otter en ruikt als een uitje.
- Kind-lief ruikt de uitjes en ziet je als een grote melkfles.
- Een knip doet dan misschien niet pijn, lang leve de adrenaline, maar de herstelwerkzaamheden zijn een bevalling op zich.
- Het bevallen zelf is niet erg, maar de weeen die daaraan vooraf gaan...
- Na de bevalling moet je opnieuw "leren" plassen en enige tijd na de bevalling kun je er niet meer mee stoppen. Een niesbui is kort na de bevalling je grootste vijand.
- Je buik verandert na de bevalling in een lege verzameling, het duurt even voor je buikvel weer lekker strak zit. Dit is iets waar ik nooit over nagedacht had.
- ... en er zijn inderdaad mensen (met name vrouwen) die je achter een kinderwagen met vers kind zien lopen en je toch vragen of je bijna uitgerekend bent.
- Wij hebben er een huisgenoot bij gekregen, de hele familie heeft een kindje gekregen en de familierollen moesten opnieuw gedefinieerd worden. Ouders zijn veranderd in grootouders, broer en zussen in oom en tantes. Tjarko en ik zijn beiden niet meer de jongsten van de familie. Er groeit een nieuw takje aan de stamboom en dat verdient (en krijgt) alle aandacht.
Ik heb al deze dingen opgeschreven toen Tye vers van de pers was en weet nu waarom je er nooit iemand over hoort praten. Ik zou het een jaar geleden nooit geloofd hebben, maar echt, de zaken die ik hierboven beschrijf zijn stilletjes naar een uithoek van mijn brein verhuisd, ik ben ze simpelweg vergeten. Dit berichtje staat al maanden te wachten tot ik het een keer plaats. Eerder plaatsen was voor mij geen optie, ik wilde dat mensen uit mijn omgeving zich zorgen zouden gaan maken. Na ruim een jaar ben ik klaar om, met tevredenheid, terug te kijken. Een kind krijgen is fantastisch, mooier en stukken intenser dan wij ons voor konden stellen. Ondanks de vermoeidheid die bij tijd en wijlen opsteekt voelen we ons prima, we zijn blije en trotse ouders, maar Tjarko en ik willen gevraagd en ongevraagd een realistische kijk op het ouderschap geven...