ditadresje.com
En omdat ik toch een trotse vader ben, nog een filmpje
Vanavond was Geertje lekker gaan uit eten met oud-collega's en zodoende kon ik over de grond achter mijn mannetje aan kruipen. Momenteel is het verstoppen achter de bank en dan kiekeboe roepen op het moment dat Tye de hoek om komt erg populair bij hem :-) Zoals je op dit filmpje kan zien.
Spaghetti eten gaat al een stuk beter
En weet je wat nu leuk is aan dit filmpje, je kan rechtstreeks commentaar geven in het filmpje zelf op een bepaalde tijdlijn. Maar goed daar gaat het niet om, het gaat hier om het feit dat Tye echt heel goed kan eten en hij doet dat dan ook vol overgave. Geweldig toch!!
Heerlijk eerlijk.
Hoewel wij vermoeden dat Tye voor 7 uur wakker is, laat hij meestal rond 7 uur van zich horen. Zoals een echt gezin betaamt, hebben ook wij de taken keurig verdeeld. Tjarko gaat naar Tye toe zodra hij zich 's ochtends meldt. Tye staat dan al met een grote smile en met knuffelnijlpaard Yousuf - alles om te voorkomen dat we in ‘bibaboerderij' taferelen terecht komen, maar hoe schrijf je het? - in zijn hand over de rand van zijn bed te kijken. Zodra Tjarko Tye oppakt en een poging doet om hem zijn nachtjapon (trappelzak) uit te trekken geeft meneer duidelijk te kennen dat dat niet de bedoeling is. Een luier verwisselen is not done, want er moet gedronken worden en er is haast bij geboden! Dus met een ongeduldig kind op de arm komt pa de slaapkamer in. Moet dan helemaal om het bed heen lopen en ondertussen zijn best doen om Tye in bedwang te houden, zodat hij niet meteen in bed springt. Eenmaal geland gaat Tye haastig en bijna knorrend op zoek naar zijn voedingsbron, bijna bang dat hij het niet zal vinden. Pas als hij al even aan het drinken is, verschuift de aandacht een beetje en krijg ik doorgaans de eerste glimlach van die dag. De spanning vlamt pas weer op zodra hij op moet schuiven om aan de andere kant te gaan drinken.
Het is zo grappig, iedere morgen hetzelfde ritueel, maar steeds weer dezelfde stress bij Tye. De natuur regelt het maar mooi, eerst eten, dan de rest!
Nooit bij stil gestaan...
En daar stond ik dan een paar dagen geleden, in de stad, met wandelwagen, kind en een lekke band...
Tja, lastig..., maar ik ben nogal van het klussen en het was lekker weer, dus geen reden voor paniek. Een snelle blik op een aantal geparkeerde fietsen zou uitkomst gaan bieden, er staat er (in Oss) altijd wel ééntje tussen met fietspomp. Toen ik het dopje van het ventiel draaide bleek dat ik te vroeg had gejuiched. Een frans ventiel (???), zo eentje met een pinnetje in het midden. In ieder geval niet geschikt om met een draagbare fietspomp op te pompen.
Tijd voor plan B. Dus met een inmiddels scheefhangende en naar rechts trekkende kinderwagen op pad naar de dichtst bij zijnde fietsenmaker. De man bleek erg behulpzaam en pompte, als een echte held, het bandje op. Helaas, ik had hem nog niet bedankt of de band was alweer leeg.
Plan C. De papa van Tye bellen of hij ons wilde komen redden. Mijn eigen superman!
Tussen het bedenken van plan C en de uitwerking ervan zat een klein half uurtje. Snel een nieuw binnenbandje gekocht voor de wandelwagen. Ik heb heerlijk met Tye in de zon op een bankje gezeten en heb nog 2 leuke gesprekken gehad.
Vooral frapant dat het nooit in me op is gekomen dat zo'n kinderwagen ook gewoon een lekke band kan krijgen.
Zo kan het dus ook
Zojuist weer naar het consultatiebureau geweest. Tijdens het vorige bezoek kreeg ik op mijn donder omdat Tye ging zitten. Ik stond daarom vanmorgen redelijk op scherp en had me voorbereid op commentaar omdat Tye nu dus gaat staan.
Niets van dat alles! Deze keer was het gewoon leuk en nuttig. De vaste arts is nog steeds ziek, maar deze keer hebben ze een minder prehistorische vervangster gevonden. Er werd zowaar geluisterd! Als kersje op de slagroom werden er deze keer complimenten uitgedeeld, vanwege de "vlotte motorische ontwikkeling" notabene...
Het staat in de box en heeft 3 tanden...
Tja, het is even stil geweest op ditadresje. Dat komt omdat wij even tijd nodig hadden om van de schrik te bekomen. Tye besloot vandaag een maand geleden dat hij wel eens kon gaan kruipen. En hij is een man(netje) van zijn woord; gekropen werd er. De echte verrassing kwam een dag later, staan zou ook wel leuk zijn. Dus zo gezegd zo gedaan... En sinds houd ik mijn hart een beetje vast. Niet dat het tot nu toe nodig is gebleken, maar gewoon omdat moeders dat doen. Tye staat dus en hij houdt zich het liefst met 1 hand of helemaal niet vast aan hetgeen hem in verticale positie heeft geholpen.... En dan zie ik als volwassene allerlei gevaren; hoekige voorwerpen, harde vloeren, noem het allemaal maar op. Dingen waar Tye, als het goed is de komende jaren, nog geen besef van heeft. Tegelijkertijd is er dat enorme trotse gevoel, wat ervoor zorgt dat ik niet in de stress schiet zodra hij een poging doet om op te staan.Ik zou het anders ook wel erg druk hebben, Tye doet de hele dag niets anders dan staan en gaan zitten. De ene cyclus wordt met meer succes afgerond als de andere. Als de landing wat harder is dan voorzien klinkt er een bons en vervolgens een korte kreet, maar wonderlijk genoeg wordt er zelden gehuild. Meneer heeft het veel te druk, hij moet weer gaan staan immers... We hebben overigens vandaag weer eens gelijk gekregen. ('Hij zal wel last van een tandje hebben') En inderdaad een paar pakken luiers en wat zetpilletjes later, heeft tandje 3 gisteren of vandaag het eerste streepje daglicht gezien. HOEZEEE!