ditadresje.com
Poep-gate en the quest naar het vissengat
Tye is bijna zindelijk. Bijna dus. Ik vermoed dat hij het al een tijdje kan, maar het eigenlijk gewoon nog niet wil. En dat vinden wij prima.
Zindelijkheid trainen (tijdens een verbouwing, verhuizing en de eerste maanden van het grote-broer-schap) leek ons niet echt zinvol gezien de kans op recidief.Vanmiddag kromp Tye zo nu en dan letterlijk ineen. Een pips snuitje, weinig praatjes. Buikkrampen. Geen koorts of andere ziekteverschijnselen. Oorzaak: het niet kunnen/ willen poepen.
Krampen en tranen icm een (tijdelijk) bekoelde peperkoekliefde. Niet handig.
Ook de magic 'de mol die wilde weten wie er op zijn kop had gepoept-kaart' bleek ontoereikend. En daar sta je dan met je pedagoocheldoos...Huilende Tye en ik. Samen op het logeerbed bij oma Maria.
Er moest een verhaal komen dat het volkomen logisch zou maken, liefst zelfs glorieus, dat er gepoept ging worden.Aldus geschiedde...
Een kleine jongen had een heel leuk poepje tussen zijn billen. Ze hadden samen de grootste lol.
Ze gingen naar de speeltuin, het zwembad en waren de hele dag samen. Het poepje had het reuze naar zijn zin.
Hij vond het alleen ontzettend jammer dat hij niet wist hoe zijn leuke vriendje er eigenlijk uit zag.
Daarom vroeg het poepje of hij uit de billen van het jongetje mocht.
De kleine jongen maakte zijn poepje graag blij en beloofde hem om in zijn luier te poepen.
Maar daar werd het poepje niet blij van. Want poepjes in een luier hebben pech, die verdwijnen in de kliko.
Het poepje wilde in de wc! Dan zou hij eerst kunnen zien hoe de kleine jongen eruit zag.
En daarna, met een heeeele lange glijbaan, vertrekken naar een groot zwembad.
Een zwembad waar zijn vriendjes ook zouden zijn....
Da's een ander zwembad dan mijn zwembad hè mama ...Jah, een poepjeszwembad. Oooh.Het verdriet van Tye was over, we konden weer naar de huiskamer.
De volgende kramp hebben we aangegrepen!
Als een semi-verloskundige, heb ik mijn ontzettend dappere zoon door de bevalling geloodst.
Het ei (de tennisbal) werd gelegd (en uitgezwaaid). Glorie!Dus. Maar dat terzijde.
Vanavond toen ik Tye naar bed bracht, evalueerden wij de dag en uiteraard ook poep-gate.
Tye vond dat hele poepen eigenlijk maar een beetje een achterhaald concept.
Dus ik uitleggen wat poep is en dat iedereen poept.
Hij was niet overtuigd, maar ik had hem bijna om.
Om het nog gekker te maken gooide ik visjes in de strijd. Echt, zelfs visjes poepen!
Vissen kunnen niet poepen mama, want vissen hebben helemaal geen billen.
Uuuuhm nee, maar wel een poepgat. (hellup!)Mijn zondagochtend staat dus in het teken van het vinden van een vis, met een poepgat.
Mooi man. Opvoeden.
(Ik zeg je, van de eerste googlepoging werd ik niet vrolijk. Geen plaatje dus bij dit verhaal.)
De eerste maanden van Gryts
Na de bevalling en de kraamweek was het al snel weer business as usual.
Gryts sliep al na 4 weken hele nachten door, dus de broodnodige rust keerde terug op de Teugenaarsstraat. Het grote genieten, zoals ik dat bij Tye had ervaren, kwam pas in de laatste weken van mijn verlof. Terugkijkend merk ik dat ik niet optimaal kon genieten van onze nieuwe aanwinst. Gryts was een droombaby, ze lachte continu, dus daar heeft het zeker niet aan gelegen. Waarschijnlijk zat het me, onbewust, dwars dat ik de maanden voor de bevalling zo veel wilde en door pijn in mijn lijf zo weinig kon doen. Ik worstelde ook met mijn loyaliteit naar Tye. Ik moest mezelf toestaan om net zoveel van haar te houden als van hem.
De laatste 2 weken van mijn verlof, kwam 'het grote houden van' dit nieuwe mensje toch in volle bloei. Grytsje vond het heerlijk om vastgehouden te worden, ze genoot zichtbaar van alle knuffelmomenten. En eindelijk werd het gevoel wederzijds.
Het was geweldig om te zien hoe Tye op zijn zusje reageerde. Die twee waren al snel 2 handen op een buik. Tye reageerde zich soms op ons af, hij leek soms boos op de situatie en was zoekende. Plotseling was die enorme buik weg, was hij grote broer en kon mama weer lopen, tillen en eindeloos knuffelen...hijwist niet goed hoe hij daarmee om moest gaan. Tye wilde soms ook weer baby zijn, gedragen worden en vooral klein zijn. Wij zijn daar in eerste instantie in meegegaan en zagen hem geleidelijk zijn zelfvertrouwen terug krijgen. Op de dag dat Gryts voor de eerste keer mocht gaan oefenen op het kinderdagverblijf, kondigde Tye haar bij deur al luidkeels aan 'dit is mijn zusje!!' Iedereen moest komen kijken.
We hebben hem sinds die dag nooit meer horen mopperen als we 's ochtends afscheid van hem namen. Inmiddels gaan Tye en Gryts, grote broer en babyzus 3x per week samen op pad en daar hoeven papa en mama niet meer altijd bij te zijn. Mooi!
Alweer oom, tante, opa en oma
27 Maart, wij waren al vroeg wakker. Te vroeg, althans om te bellen. Na een uurtje de klok vooruit kijken, vonden wij het welletjes. En vroeg in de ochtend hebben we de telefoon ter hand genomen om ons wonder met anderen te delen.
Uiteraard was niet iedereen meteen te bereiken, de een slaapt met oordoppen en de ander laat zijn telefoon beneden liggen... Hebben wij iedereen de blijde boodschap verteld. De kraamhulp zette koffie en ons huis vulde zich met familie en vrienden. Ik at, na lange tijd, weer eens een boterham met filet americain en mocht even naar beneden.
De grote, kleine afwezige was Tye. Voor hem hadden we een speciaal ontvangst bedacht. Tye kwam 's middags na zijn middagslaap met oma Maria. Iedereen werd uit de slaapkamer verbannen en Gryts werd in haar wiegje gelegd, voor hij met papa naar boven kwam om kennis te maken met zijn zusje.
Tye vond het vreemd, maar wel fijn dat zijn mama niet meer dik was. Hij had een vogelhuisje beschilderd en cakejes gebakken met oma. Die hebben we eerst opgegeten. Tye mocht een kadootje uitpakken, we hadden een mooie vrachtwagen voor hem gekocht. Daarna vertelden we hem dat hij iets nieuws had gekregen. Waarbij wij natuurlijk op zijn zusje doelden. Tye vond dat ook...zijn nieuwe vrachtwagen was inderdaad heel interessant. Tjarko en Tye gingen daarna, met de mooie nieuwe vrachtwagen, in de wieg kijken. Iets wat Tye de laatste weken al vaak had gedaan. Steeds was de wieg leeg. Vandaag was het anders. Tye werd er een beetje nerveus van, hij moest steeds met een heel hoog stemmetje lachen. De eerste kennismaking van een grote broer met een kleine zus was mooi en ontroerend om te zien.
26 Maart 2010: Gryts ziet het levenslicht
's Ochtends ontdekte ik wat bloedverlies. Gezien de mate van zwanger-zijn en het naderende weekend voldoende reden voor telefoontje aan de verloskundige. Even melden dat er iets aan zat te komen.
Maar verder niets aan de hand, geen reden voor paniek en dus over naar de orde van de dag. Tjarko ging werken, Tye naar het kinderdagverblijf en mijn ouders over de vloer om ons huis showroomklaar maken. We hadden namelijk enkele dagen eerder met een groot artikel in het BrabantsDagblad gestaan ivm de geplande deelname aan de openhuizenroute op zaterdag 27 maart.
Mijn actieradius beperkte zich inmiddels tot enkele meters. Met pijn en moeite koffie zetten en dan zsm terug naar de bank, mijn homebase. Een draai op de bank gaf een stekende pijn, maar van weeen was nog geen sprake.
Tegen het einde van de werkdag belde Tjarko. Toen hij voorstelde om op zaterdag te gaan klussen in ons nieuwe huis, vertelde ik hem dat wij dat dat er wat mij betreft niet in zou zitten. Het kwartje viel en samen smeedden we een plan om Tye, zonder argwaan te wekken, voor die nacht onder de pannen te brengen.
Tjarko haalde Tye op van het kinder dagverblijf en kwam even langs huis om spullen te pakken en mij een knuffel te geven, voordat hij met opa Herman mee naar Vlijmen zou gaan. Tjarko zou op de terugweg even langs de snackbar gaan, want er moest snel een calorierijke maaltijd komen. Het moment dat Tjarko en Tye het huis verlieten namen de krampen toe, ons meisje zat eraan te komen. Tijdens het eten begonnen de weeen om de 3 minuten te komen.
Tjarko vond het tijd om de verloskundige te bellen, ik zat nog een beetje in de ontkenningsfase. Bellen als ze om de minuut komen was m.i. tijd genoeg...
De verloskundige had het blijkbaar niet druk, zij was er een kwartier later al. Na de controle gaf zij aan dat Tjarko gelijk had gehad, ik had 4 centimeter ontsluiting. (Voor de leken onder ons; bij 10 cm. komen ze...) Gryts was nog niet ingedaald, het zou dus weer een ziekenhuis bevalling worden. Tenzij wij er op stonden om nog even af te wachten... Uhm, nee!
De kraamhulp werd uitgenodigd en het ziekenhuis werd ingelicht dat we eraan kwamen. En net als bij de bevalling van Tye ging ik vrolijk, stiekem puffend, op weg naar de verloskamer. Daar begon het wachten, de kraamhulp moest uit Boxtel komen en deed er (ruim) een uur over. In de tussentijd kletsen wij wat. Ik zuchte de weeen weg en we plaatsten nog wat misleidende berichtjes op Twitter.
Toen alle genodigden aanwezig waren, kon het feest beginnen. Het was inmiddels al na 8-en. De kraamhulp kreeg nog wat instructies en er werd nog een controle gedaan. De kraamhulp die ik net 2 minuten daarvoor een hand had gegeven klom op een stoel en terwijl de vliezen werden gebroken mocht zij met haar volle gewicht op mijn buik gaan hangen. Ik was er, na de ellendige, pijnlijke laatste periode van de zwangerschap op gebrand om deze baby eruit te knallen. En zo gebeurde het.
Een paar keer puffen, 10 minuten persen, een klein beetje hulp en hop daar was ze. Om 20.42u werd Gryts geboren. De verloskundige moest nog even in aktie komen om de navelstreng van de nek van Gryts te halen, ondanks alle adrenaline een angstig moment.
Gryts werd daarna direct op mijn borst gelegd, ze liet van zich horen en had honger. Mooi! Precies zoals ik het bedacht had.
Tijdens de controle van Gryts opperde ik dat ik naar de wc moest, er werd instemmend gemompeld. Dus ik stond op van het bed en waggelde naar de badkamer, dat was eigenlijk niet de bedoeling...blijkbaar. Onze, ervaren, verloskundige zei dat ze dat nog nooit zo mee had gemaakt. Ach ja, één keer moet de eerste keer zijn ;-)
Ik had begrepen dat we naar huis moesten, kleedde me aan en even later zat ik met Tjarko en ons nieuwe gezinslid in de auto. Rond half 12 kwamen we aan in de Teugenaarsstraat, de kraamhulp kwam even later aan. Die mocht eerst de zooi in de verloskamer nog opruimen. Tijdens de rit naar huis hadden we al besloten dat we de familie pas de volgende ochtend in zouden lichten. Dus na een kop koffie en een beschuitje met rose muisjes gingen wij moe, maar voldaan slapen. Ook Gryts vond dat een goed plan, zij sliep die nacht voor de eerste keer in het wiegje waarin ook tante Natascha, tante Esther, Tjarko en Tye hadden geslapen.
Laatste stukje zwangerschap
Nu baby 2 zich heeft gemeld kan ik eindelijk weer eens rustig gaan zitten en de tijd nemen om terug te kijken op de laatste periode. Terwijl Gryts zich in mijn buik ontwikkelde volgens het boekje, overwoog ik een encyclopedie over zwangerschapskwaaltjes te gaan schrijven. Kort samengevat, ik was niet zo mobiel als ik graag zou willen en de acceptatie daarvan heeft wat tijd en energie gekost.
In die zelfde periode vroeg Tye nogal wat aandacht en bevestiging, hoe toevallig... Hysterische taferelen bij het slapen gaan, krijsen om opgetild te worden en vaak opzoeken van grenzen. Niet de Tye die wij kennen.
Een pedagogisch-tactisch overleg tussen pa en ma leverde een strijdplan op om de rust terug te laten keren. Binnen enkele dagen hadden we weer een bedritueel ipv bedstrijd. En daarmee keerde bij alle partijen de energie terug om overdag leuk te zijn.
Tye was al geruime tijd bezig met ‘de baby'. Op zijn kinderdagverblijf was net een zwerm baby's geland, dus hij wist al hoe ze eruit zien en vindt het leuk om met ze te spelen en te helpen bij de verzorging.
Alleen die dikke buik van zijn mama maakte hem soms wel wat onzeker. Met name toen er een babybedje kwam, dat na een paar dagen nog steeds leeg was, had hij het even moeilijk.
Ondertussen waren er al diverse mooie data voorbij gegaan en ook de uitgerekende datum werd het niet. Ik was van plan was om deze zwangerschap vlotjes en dus ruim binnen de termijn af te werken, ik kan wel stellen dat dat in meerdere opzichten niet gelukt is.
26 Maart, 1 week na de uitgerekende datum, zou de verjaardag van Gryts worden.
In het volgende bericht volgt een korte uiteenzetting van die dag. Geen zorgen, de sappige details zal ik u besparen ;-)
WORDT VERVOLGD
Gryts Rikkerink - 26 maart 2010 (een rammetje)
Ons meisje :-) zusje van Tye.
Het is stil
Klopt, we hebben het erg druk met onze nieuwe woning en de komst van nummer twee. Kortom, even nog geen nieuwe verhalen. Uiteraard zal hier binnen nu en twee weken een berichtje staan ;-) wat zou het toch worden?!!Valentijn croissantjes van Tyegertje
Het gaat goed hoor!
Laat ik maar even een berichtje plaatsen dat het allemaal helemaal goed gaat in huize G,T & T. We hebben het alleen razend druk met een nieuw huis wat we voor het gemak maar even van binnen opnieuw aan het indelen zijn, onze tweede dreumes die ervoor zorgt dat Geertje weinig meer kan doen en mijn werk wat veel tijd vraagt momenteel door grote opdrachten en nieuw personeel.Tye had een paar weken geleden even een 2-tal weken waarbij het slapen 1 grote nachtmerrie werd voor zowel hem als ons maar gelukkig slaapt die de laatste weken weer als een prinsje! Het menneke is vrolijker en mondser dan ooit en met de dag wordt het nog leuker om zijn papa en mama te mogen zijn. Kortom, het gaat goed met ons maar veel te druk met, of rusten, verbouwen, schoonmaken, spelen, slopen, bestellen, zoeken en/of werken.
of volg onze twitter accounts voor dagelijkse beslommeringen :-)
Een 3d echo van de nieuwste aanwinst
Eigenlijk snap ik geen hol ervan hoe dit werkt, maar dat het supervet is dat lijkt me duidelijk.
Voor de oma's hadden we dit geregeld aangezien in hun tijd dit allemaal nog niet mogelijk was, en ze hebben zichtbaar genoten van deze gebeurtenis. Dit filmpje geeft denk ik wel een beeld hoe de 3/4 uur voor ons was.. echt geweldig!